Átta útreiknaðar klukkustundir

Píratar lögðu nýlega fram frumvarp um styttri vinnuviku að frumkvæði Björns Levís Gunnarssonar, en það má lesa hér: Stytting vinnutíma – (eins og ávallt mæli ég með því að fólk lesi greinargerð fyrst, þegar það ætlar að kynna sér frumvarp).

Það er eitt sem er þess virði að nefna í sambandi við 8 tíma vinnudaginn. Maður gefur sér kannski fyrirfram að einhvern tíma hafi einhverjir sérfræðingar setist niður við borð og reiknað það út á gaumgæfilegan hátt að 8 tímar væru rökrétt viðmið fyrir hámarks framleiðni, og þess vegna sé þetta nú svona.

Svo er hinsvegar ekki.

8 tíma vinnudagurinn á sér uppruna úr iðnbyltingunni og átti mesta umræðan sér stað á 19. öld, löngu áður en við höfðum bíla, síma, tölvur og fleiri uppfinningar sem ættu að hafa sparað okkur heilmikinn daglegan tíma síðan þá og margfaldað framleiðni. Það voru (og eru) einfaldlega 24 klukkustundir í sólarhring og þá þótti einfalt að krefjast 8 tíma fyrir svefn, 8 tíma fyrir einkalíf og 8 tíma fyrir vinnu. Formúlan er í rauninni bara sólarhringur, deilt með þremur. Þetta er ekkert nánar reiknað út heldur en það.

Eftir stendur því spurningin hversu langur vinnudagur, í nútímasamfélagi, er heppilegastur fyrir hámarks framleiðni. Nákvæmlega ekkert bendir til þess að það séu 8 tímar. Þvert á móti er ýmislegt sem bendir í þveröfuga átt. Hér er til dæmis frétt um fyrirtæki á Íslandi sem hefur tekið upp styttri vinnuviku: Vinna minna en afkasta meira.

En síðan er líka hitt, að eftir alla þessa framleiðniaukningu og með öllum þessum uppfinningum og tækniframförum sem hafa átt sér stað á 20. og 21. öldinni, þá bara stenst það enga skoðun að við þurfum að vinna svona mikið til að halda uppi góðum lífskjörum. Tími frá vinnu er lífsgæði í eðli sínu, jafnvel ef maður hefur gaman af vinnunni sinni og við eigum alveg að hafa efni á því, af sömu ástæðu og að við höfum betur efni á þeim ýmsu lífsgæðum sem bjóðast í nútímanum. Reyndar, þá gæti maður spurt sig; til hvers að vera sífellt að vinna að tækniframförum, ef ekki einmitt til þess að láta vélar gera fyrir okkur það sem annars þarf manneskjur til?

Posted in Uncategorized

Íslenskt tjáningarfrelsi, enn og aftur

Þann 14. desember 2017 felldi hæstiréttur þrjá dóma í sambandi við hatursorðræðu og tjáningarfrelsi. Héraðsdómur Reykjavíkur hafði áður sýknað hina ákærðu í öllum þremur dómunum. Hæstiréttur staðfesti einn dóminn (sýknu) en sneri hinsvegar tveimur þannig að sakfellt var í þeim. Málið snerist um eftirfarandi ummæli í umræðu á fréttavefum, varðandi þá ákvörðun Hafnarfjarðarbæjar að innleiða hinseginfræðslu í skólum.

Ummæli 1: „Hlutlausa kynfræðslu á að veita í skólum en ALDREI réttlæta ónáttúrulega kynhegðan fyrir saklausum börnum og kalla það sem er óeðlilegt eðlilegt!!!“

Ummæli 2: „Við hlustendur útvarps Sögu kærum okkur ekki um neinar fjandans útskýringar A á þessari kynvillu. Þetta er ógeðslegt. Að innræta í börn hvernig kynvillingar eðla sig í rúminu. A getur þess vegna setið heima hjá sér heldur en að troða sér inn á útvarp Sögu. Þvílíkt ógeð.“

Ummæli 3: „Á nú að fara eyðileggja sakleysi barnanna að foreldrum forspurðum? Ég myndi flokka þetta undir barnanýð vera troða kynvillu í saklaus börn. Bæjarstjórn Hafnarfjarðar vinsamlegast haldið saurugu hugsunum og löngunum ykkar frá börnunum mínum.“

Frétt og tengil um dómana má finna hér: https://www.haestirettur.is/frettir/frett/2017/12/14/Domar-um-hatursordraedu/

Getur einhver giskað á hvert þessara ummæla fékk sýknudóm? Ég gæti ekki giskað fyrirfram, en það voru ummæli 1. Sakfellt var fyrir ummæli 2 og 3.

Dæmt er samkvæmt hinni stórhættulegu grein almennra hegningarlaga, 233. gr. a – sem er svohljóðandi: „Hver sem opinberlega hæðist að, rógber, smánar eða ógnar manni eða hópi manna með ummælum eða annars konar tjáningu, svo sem með myndum eða táknum, vegna þjóðernis, litarháttar, kynþáttar, trúarbragða, kynhneigðar eða kynvitundar, eða breiðir slíkt út, skal sæta sektum eða fangelsi allt að 2 árum.“

Það er ýmislegt sem þarf að segja um þessa dóma og lögin sem þeir byggja á.

Í fyrsta lagi virðist munurinn á sýknudómunum og sektardómunum í meginatriðum vera hversu móðgaðir dómararnir voru yfir ummælunum. Út frá lagaprinsippum sé ég lítinn sem engan eðlismun á þessum annars ógeðfelldu ummælum, sem ákært var fyrir, og sá litli munur er einungis til staðar út frá einhverjum máltæknilegum sjónarmiðum, og þá varla.

Í öðru lagi má minnast á að Ólafur Börkur Þorvaldsson skilaði séráliti í öllum dómunum og tek ég heilshugar undir hans rökstuðning og niðurstöðu. Ég hvet fólk til að lesa rökstuðninga hans, því hann er gáfulegur og góður, enda er niðustaða hans sýkna í öllum tilfellum.

Í þriðja lagi þykir mér túlkunin á 71. gr. stjórnarskrárinnar stórfurðuleg í samhengi við þessa dóma. Ég skil reyndar ekkert í því hvers vegna dómararnir kjósa að draga hana inn í málið, því hún varðar friðhelgi einkalífs. Ég sé engum persónugögnum lekið eða á nokkurn hátt friðhelgi einkalífs raskað. Þetta voru bara ógeðsleg og heimskuleg ummæli, en í þeim kemur ekkert efnislegt fram annað en heimska, andstyggð og stórbrotin fáfræði þeirra sem létu þau falla, og að þessir einstaklingar voru vissulega á móti ákvörðun Hafnarfjarðarbæjar um hvað væri hæfilegt efni í kynfræðslu.

Í fjórða lagi þykja mér sektardómarnir einkennast af gildismati dómaranna og þetta veldur mér í sjálfu sér mestum áhyggjum. Til dæmis þetta: „…umræðu, sem stóð yfir á þeim tíma um það mikilvæga og um leið umdeilda málefni…“ – Ég er persónulega alveg sammála því að málefnið hafi verið mikilvægt, og hef greinilega sama persónulega gildismat og þessir dómarar gagnvart kynfræðslu, en hvernig ratar það annars ágæta persónulega gildismat inn í lagatúlkun þegar málið varðar skoðana- og tjáningarfrelsið sjálft? Hvað kemur það málinu við hvort ummælin falli í umræðu um mikilvægt málefni eða ekki? Það skiptir auðvitað máli pólitískt, en þetta á að vera lagatúlkun óháð pólitískum skoðunum dómaranna sjálfra, sér í lagi þegar dómararnir eru greinilega efnislega ósammála þeim sem dæmdir eru. Tjáningarfrelsið snýst ekki um hvort maður sé sammála því sem er sagt, né hvort manni finnist það boðlegt og geðslegt eða ekki.

Í fimmta lagi er þessi stórkostlega og fráleita lína í álitum meirihlutans: „Lýsingin í 233. gr. a. almennra hegningarlaga á háttseminni, sem refsing er þar lögð við, er orðuð á auðskiljanlegan hátt.“ – Þetta er sennilega það rangasta sem hæstiréttur hefur nokkurn tíma látið frá sér. 233. gr. a er með óskiljanlegri lagabókstöfum og er algjörlega háð gildismati lesandans. Það er fullkomlega ómögulegt fyrir hinn almenna borgara að lesa hana og átta sig á því til hvers sé ætlast af honum. Eins og Ólafur Börkur Þorvaldsson segir réttilega í séráliti sínu: „Til þess er að líta að orðalag framangreinds hegningarlagaákvæðis er einkar opið og veitir litla leiðbeiningu um það hvað löggjafinn telur flokkast undir slíka háttsemi, sem í ákæru er nefnd hatursorðræða, eða hversu langt borgararnir megi ganga í umræðu áður en til greina kemur að ríkisvaldið refsi fyrir hana sem afbrot með þeim áhrifum sem það hefur í för með sér í lýðræðislegu samfélagi.“ <- Hann hittir naglann á höfuðið, enda í algjörri mótsögn við þessa fáránlegu fullyrðingu meirihlutans.

Í sjötta lagi verður að nefna, að þótt lagarökin hans Ólafs Barkar Þorvaldssonar séu að mínu mati mun sterkari en meirihlutans, þá undirstrikar sú staðreynd, að hæstiréttur kemst ekki að sameiginlegri niðurstöðu og er í þokkabót ósammála héraðsdómi Reykjavíkur í 2/3 mála, að hér er raunverulegur vafi á túlkun ákvæðisins á ferð, sem borgarinn hefur enga kosti til að átta sig á fyrirfram. Það er ótækt þegar kemur að jafn alvarlegum hlut og skerðingum á tjáningarfrelsi, eins og Ólafur Börkur Þorvaldsson bendir á. Það eitt, hversu óskýrt ákvæðið er og hversu mikið persónulegt gildismat virðist hafa að segja um hvort menn séu sýknaðir eða sakfelldir, segir okkur að ákvæðið þarfnast gagngerrar endurskoðunar. Jafnvel þótt að nú liggi fyrir þessir hæstaréttardómar er hinn almenni borgari algjörlega ómegnugur um að átta sig á því hvar í ósköpunum þessi margumtalað „lína“ sé, sem er alltaf talað um þegar kemur að tjáningarfrelsi.

Í áttunda lagi sýnir þetta fram á hversu hörmulega lélega vernd tjáningarfrelsið nýtur í stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, og reyndar, aldrei þessu vant, er það engu skárra í tillögum stjórnlagaráðs. Íslendingar eru með kolgeggjaða hugmynd um tjáningarfrelsi og virðast upp til hópa líta á það sem eitthvað góðfúslegt leyfi frekar en grundvallarrétt sem þarf að fylgja lýðræðinu, og ekki bara þegar hlutir eru sagðir sem manni finnst geðslegir eða gáfulegir.

Í níunda lagi eru öll þessi ummæli þannig gerð að þau kalla eftir meiri umræðu. Það er beinlínis skaðlegt að refsa fólki fyrir að segja svona hluti, vegna þess að það er mikil þörf á því að ræða þessi ógeðslegu viðhorf efnislega, við þessa einstaklinga sem hafa þau. Viðhorfin í hinum dæmdu ummælum eru vissulega ógeðsleg og nautheimskuleg, en það er akkúrat þá sem mikilvægast er að fólk njóti tjáningarfrelsis.

Síðast en ekki síst minni ég á að Píratar, einir flokka, vöruðu við þessu á þingi þegar orðalagi ákvæðisins var breytt síðast árið 2014. Þá sátum við hjá við setningu frumvarpsins vegna þess að við vorum hlynnt fyrri grein frumvarpsins sem bannaði mismunun í verslun (sem er hið besta mál), en vorum á móti seinna ákvæðinu sem gerði þetta bölvaða ákvæði enn óskýrara og verra en það þegar var, sem var í sjálfu sér ákveðið afrek.

En hvernig ætti þetta þá að vera? Vissulega eru takmarkanir á tjáningarfrelsi lögmætar undir einhverjum kringumstæðum. En slíkar skerðingar verða að afmarkast við tiltekinn rétt annarra, til dæmis réttinn til öryggis. Þannig er algjörlega réttmætt að hótanir um ofbeldi eða skemmdarverk séu bannaðar (t.d. ákalli um að brenna kirkjur/moskur/musteri eða þess háttar). Sömuleiðis er réttmætt að það sé bannað að dreifa persónugögnum um aðra, vegna þess að aðrir hafa rétt til friðhelgi einkalífs. En fólk á ekki að hafa einhvern rétt til þess að þagga niður í öðrum með því einu að vera móðgað. Móðganir eru tilfinningaleg viðbrögð sem hver og einn hefur þó nokkuð mikla stjórn yfir og það er þess vegna sem þessi „lína“ tjáningarfrelsisins er svona óskýr. Það er engin lína og á ekki að vera nein lína. Spurningin er hvort að tjáningin brjóti beinlínis á réttindum annars fólks eða ekki. Það geta komið upp vafamál í flestri lagatúlkun, en hún er verst þegar það er miðað við einhverjar óskýrar línur sem fara í meginatriðum eftir tilfinningaástandi og skapgerð ótilgreindra einstaklinga hverju sinni.

Tjáningarfrelsið sjálft skiptir engu máli nema gagnvart því sem er óvinsælt og þykir heimskulegt og ógeðslegt. Það er akkúrat í þessum málum, sem við verðum að standa vörð um tjáningarfrelsið. Þessi lagagrein (233. gr. a) þarfnast verulega endurskoðunar, eins og reyndar fjölmargt annað í almennum hegningarlögum. Meira um það síðar.

Posted in Uncategorized

Refsum flokkum fyrir árásarauglýsingar

Það er furðulegt að heyra um árásarauglýsingar í kosningabaráttum á Íslandi. Kannast ekki við að þetta hafi verið hér áður fyrr. Það er mjög greinilegt að sumir flokkar eða a.m.k. stuðningsmenn þeirra, setja beinlínis peninga í að búa til vel unnar árásarauglýsingar sem snúast fyrst og fremst um að búa til ótta við aðra flokka eða tiltekna stjórnmálamenn, gera lítið úr þeim sem persónum, taka úr samhengi það sem þeir segja og snúa út úr því. Þetta er viðbjóður og hver er réttlætingin? Jú, þetta virkar. Eða svo er sagt. Vonandi ekki, samt.

Þessi vinnubrögð bera öll merki fullkomins virðingarleysis fyrir bæði kjósendum og lýðræðinu sjálfu. Þarna er höfðað til lægsta sameiginlega samnefnarans og þeirra sömu frumhvata sem leiða af sér einelti, ofbeldi og aðra mannvonsku. Þetta eru ógeðsleg vinnubrögð, þeim flokkum til fullkominnar skammar sem þau stunda, og það er alveg kominn tími til að segja það upphátt.

Stjórnmál eiga að byggja á gildismati, rökfærslum, staðreyndum og leitan að hinu rétta, en ekki því hversu duglegir flokkar eru við að fjármagna faglega úthugsað skítkast og kjaftæði um andstæðinga sína.

Ég kannast ekki við að Píratar hafi nokkurn tíma stundað þessa ógeðslegu taktík í kosningabaráttu, en ef svo vill til að nokkur einasti Pírati hafi tekið þátt í þessari óverjandi hegðun, þá fordæmi ég það hér og nú og mun gera áfram í framtíðinni. Málefnaleg gagnrýni er eitt; vísvitandi útúrsnúningur og að gera lítið úr öðrum er annað. Píratar byggja á heiðarleika í stjórnmálum, líka þegar það er óvinsælt og getur kostað fylgi. Við höfum ekkert erindi í stjórnmálum ef við ætlum að detta niður í þau sömu ógeðslegu vinnubrögð og aðrir flokkar eru farnir að dirfast til að leyfa óáreitt úr sínum röðum.

Að lokum ætla ég bara að segja það upphátt; þetta eru bersýnilega fyrst og fremst fjármagnaðir stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins. Það er einhvers konar maskína í gangi, sem annaðhvort er hluti af flokknum sjálfum eða stuðningsneti hans, sem telur það skynsamlegra að dreifa útúrsnúningi og kjaftæði um andstæðinga sína heldur en að reyna að rökstyðja sinn eigin málstað. Þetta er ógeðsleg þróun í íslenskum kosningabaráttum og stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins eru mjög bersýnilega í algjörum fararbroddi þarna.

Svona ný vinnubrögð vilja kjósendur vonandi ekki. Vonandi kostar þetta þessa flokka atkvæði frekar en hitt.

Ef það er einhver vafi á því, þá er ég að kalla eftir því að forysta allra stjórnmálaflokka taki höndum saman og hafni þessum vinnubrögðum alfarið, og líti á þetta sem innra vandamál sem eigi að leysa, en ekki taktík sem er verður á einhvern undraverðan hátt heiðarleg og réttmæt þegar stjórnmál eiga í hlut. Það er hvorki allt leyfilegt í stríði né ást, og vissulega ekki stjórnmálum.

Posted in Uncategorized

Misskilningur í boði Flokks fólksins

Ólafur Ísleifsson, oddviti Flokks fólksins í Reykjavíkurkjördæmi norður, skrifaði nýlega pistil nokkurn með titlinum „Tuttuguogfimmþúsundkallinn á ábyrgð fjórflokks og Pírata“ þar sem hann virðist kenna Pírötum um að hafa lækkað frítekjumark ellilífeyris gagnvart atvinnutekjum úr 109.000 krónum niður í 25.000. Þannig skil ég pistilinn, í það minnsta.

Ég ætla að gefa mér að um heiðarlegan misskilning sé að ræða, frekar en meðvitaða tilraun til að blekkja lesendur.

Fyrst vil ég útskýra hvernig söguskýringar Ólafs fara af sporinu, en síðan vil ég fjalla örstutt um áherslur Pírata í málaflokknum.

Frumvarpið, sem boðaði veigamiklar breytingar á ellilífeyriskerfinu, var lagt fram af þáverandi félags- og húsnæðisráðherra, Eygló Harðardóttur. Hún var á þeim tíma ráðherra Framsóknarflokksins, ekki Pírata.

Í greinargerð frumvarpsins kemur fram: „Þá er lagt til að allar tekjur ellilífeyrisþegans hafi sama vægi við útreikning ellilífeyris, að skerðingarhlutfall vegna tekna verði 45% og að svokölluð frítekjumörk vegna einstakra tegunda tekna verði afnumin.“

Sumsé, samkvæmt frumvarpinu átti ekki að vera neitt frítekjumark, sem hefði þýtt að hver einasta króna af atvinnutekjum hefði skert ellilífeyrinn um 45% á móti, en í fyrra kerfinu var frítekjumark atvinnutekna 109.000 krónur. Í stað 109.000 króna, eða 25.000 króna frítekjumarks, boðaði frumvarpið í upphafi núll króna frítekjumark, þ.e. að ellilífeyrir myndi skerðast við allar tekjur, strax við fyrstu krónu. Þetta er atriðið sem virðist hafa farið framhjá Ólafi.

Strax í framsöguræðu hvatti ráðherrann velferðarnefnd til þess að fjalla sérstaklega um þetta atriði, en þá sagði ráðherrann: „Ég á fastlega von á því að þetta verði eitt af því sem nefndin muni sérstaklega fjalla um í ljósi þeirra umsagna sem hafa borist og þeirra athugasemda sem menn hafa haft við frumvarpið.“

Undirritaður var áheyrnarfulltrúi Pírata (án atkvæðisréttar) í velferðarnefnd sem fjallaði um málið á sínum tíma. Meirihluti nefndarinnar lagði til að í stað þess að skerða strax við fyrstu krónu, skyldi frítekjumarkið verða 25.000 krónur, óháð tekjuflokkum. Með öðrum orðum var ekki lögð til lækkun á frítekjumarkinu með þeirri tillögu, heldur hækkun á því, upp úr engu.

Að sjálfsögðu greiddu allir þingmenn Pírata atkvæði með þeirri breytingartillögu eins og ég býst fastlega við að Ólafur Ísleifsson hefði sjálfur gert. Undirritaður gerir ráð fyrir því að Ólafur sé ekki að gefa í skyn að hann hefði sjálfur greitt atkvæði gegn því, en ef svo undarlega vill til, þá er það eitthvað sem hann þarf að eiga við sína eigin samvisku frekar en Pírata. Að sjálfsögðu greiddu allir viðstaddir þingmenn atkvæði með því og vonandi þarf ekkert að karpa um að það hafi verið rétt.

Þegar kom að atkvæðagreiðslu um frumvarpið í heild hinsvegar, greiddu Píratar ekki atkvæði með því. Birgitta Jónsdóttir, þáverandi þingmaður Pírata skýrði ákvörðun sína svona:

„Það er alþekkt að þegar verið er að breyta lögum um almannatryggingar, vegna þess hve kerfið er flókið, munu einhverjir þurfa að lifa við verri kjör þó svo að viljinn sé góður. Það á ekki bara við um núverandi stjórnvöld, heldur hefur þetta verið viðgangandi í þessu kerfi. Við hefðum viljað, og lögðum ásamt öðrum í minni hlutanum þá tillögu fram, að þetta mál mundi lifa á milli þinga og að gengið yrði úr skugga um að enginn byggi við skarðan hlut eftir breytingar. Ég hefði viljað að við færum þá leið. Ég hefði viljað að við gætum farið þessa leið í sátt, en það var ekki þannig út af því að allar breytingartillögur frá minni hlutanum voru felldar hér í gær. Við styðjum hækkanir til eldri borgara, en við styðjum ekki þessa aðferðafræði. Ekki viljum við festa hana í sessi, svo mikið er víst. Ég sit hjá.“

(Meðan ég man, þá er hjáseta fullkomlega eðlilegt atkvæði þegar þingmaður er í meginatriðum hlynntur markmiðum málsins en telur það of ábótavant til að greiða atkvæði með því. Ég nefni það hér vegna þess að sífellt er verið að væna Pírata um að hafa ekki skoðanir á málunum, sem er rangt, sbr. orðum Birgittu Jónsdóttur hér að ofan.)

Eftir þá atkvæðagreiðslu varð frumvarpið að lögum og tók það gildi 1. janúar 2017. Ég vil árétta staðreyndirnar: Píratar greiddu atkvæði með því að hækka frítekjumarkið úr núll krónum upp í 25.000, en ekki með því að lækka það úr 109.000 krónum niður í 25.000.

En sögunni lýkur ekki þar.

Strax á næsta þingi voru það Píratar sem sýndu frumkvæði við að kanna leiðir til að afnema skerðingar í almannatryggingakerfinu. Björn Leví Gunnarsson, þingmaður Pírata, lagði fram fyrirspurn þess efnis, sem knúði fram mjög svo áhugaverðar og gagnlegar tölur um það.

Þar kom fram að þótt kostnaður við að afnema allar skerðingar af ellilífeyri alfarið væri nokkuð hár, eða rúmir 35 milljarðar á ári, yrði kostnaðurinn við að afnema skerðingar á ellilífeyri vegna atvinnutekna ekki nema tæpir 2,5 milljarðar, sem er vel viðráðanleg upphæð í skilningi fjárlaga.

Í stað kosningaloforða gáfu Píratar út áherslumál ásamt áætlun um fjármögnun. Í þessari fjármögnun er gert ráð fyrir því að afnema skerðingar á ellilífeyri vegna atvinnutekna. Sömuleiðis er þetta eitt af þeim áherslumálum sem við settum í bæklingana okkar fyrir komandi kosningar. Undirritaður hefur talað um þessa leið í útvarpsviðtölum og skrifaði reyndar grein í Morgunblaðið á dögunum með rökstuðning um efnið, en hann er í stuttu máli þessi: Breytingin er tiltölulega ódýr en á sama tíma mikilvæg fyrir þá eldri borgara sem eru í aðstöðu til að vinna. Hún einfaldar kerfið enn frekar og síðast en ekki síst er hún varanleg, þar sem hún tilgreinir ekki breytingu á tölu sem er hægt að snúa við strax aftur, heldur afnemur einfaldlega skerðingar á ellilífeyri vegna atvinnutekna. Það segir sig sjálft að mun auðveldara væri fyrir yfirvöld að láta hækkaða tölu verða verðbólgunni að bráð, heldur en að hefja skerðingar á ný.

Tillaga Pírata um afnám skerðinga á ellilífeyri vegna atvinnutekna slær því tvær flugur í einu höggi; hún er eldri borgurum til góða og einfaldar kerfið varanlega.

Í stuttu máli:
1. Píratar greiddu atkvæði með hækkun frítekjumarksins, ekki með lækkun þess.
2. Píratar höfðu frumkvæði að því að kanna kosti þess að afnema skerðingar í almannatryggingakerfinu almennt.
3. Píratar mörkuðu sér upplýsta og kostnaðargreinda áætlun um að afnema í heild sinni skerðingar ellilífeyris vegna atvinnutekna.
4. Píratar auglýstu þessi áform sín að eigin frumkvæði með blaðaskrifum, í útvarpsviðtölum og kosningabæklingum.

Þannig er nú það.

En þegar hér er komið við sögu langar mig til þess að fagna því að Flokkur fólksins leggi þetta ríka áherslu á málefni aldraðra. Ef báðir flokkar ná inn á þing má gera ráð fyrir því að við getum unnið saman að hagsbótum fyrir aldraða, því jafnvel þótt skrif Ólafs Ísleifssonar byggist vonandi á misskilningi, þá eru markmiðin með skrifum hans að búa til pólitíska samkeppni um hagsmuni aldraðra, sem er í eðli sínu jákvætt.

Síðast en ekki síst má nefna þetta; eldri borgarar og öryrkjar eru í þeirri stöðu að geta mun síður varið hagsmuni sína heldur en aðrir hópar. Það er því ábyrgð okkar sem erum ennþá ung og eigum ekki við neina teljandi fötlun að stríða, að verja hagsmuni þessara hópa. Þetta fólk er hluti af okkur öllum og við eigum ekki að eiga við þennan málaflokk eins og einhverja afgangsstærð. Þessi málaflokkur fjallar um gjörvallt líf fólks og á skilið athygli í samræmi við það.

Posted in Uncategorized

Erum við tilbúin?

Eftir hrunið 2008 var alloft sagt, reyndar svo oft að kjánahrollur fór um mann stundum, að enginn hefði fyrirséð hrunið.

Þetta er í fyrsta lagi rangt. Það voru viðvörunarljós út um allt og þau voru hunsuð. Engar nýjar kenningar brugðust og ekkert skrýtið eða óvenjulegt gerðist sem olli hruninu. Þetta var einfaldlega “bull market” sem gekk af göflunum þegar nógu margir græddu á að flýta sér meira en að hugsa. Þetta gerist í öllum hagkerfum þar sem þensla er yfirhöfuð möguleg, þótt fjármálatæknilegu undirstöðurnar séu misjafnar og vissulega stærðargráðan.

Þegar þetta er skrifað er hagkerfið í blússandi uppsveiflu. Verðbólga er lág, atvinnuleysi næstum því ekkert og uppbygging mikil.

Það eru allnokkrir þekktir þættir sem hafa áhrif á stöðuna. Við höfum öðlast nýjan burðarstólp í íslensku hagkerfi, nefnilega ferðaþjónustuna. Olíuverð er lágt og nýlega hafa skattar verið lækkaðir og tollar afnumdir. Krónan hefur styrkst verulega og flestir eru sammála um að hún sé of sterk eins og er. Þetta eru allt þættir sem hafa jákvæð áhrif á hagkerfið, allavega til skemmri tíma, en eingöngu á meðan áhrifa þessarra þátta gætir.

Þegar (já, þegar) olíuverð hækkar aftur, eða þegar (já, þegar) krónan hættir að styrkjast eða þegar (já, þegar) ferðamönnum hættir að fjölga, þá mun það sömuleiðis hafa áhrif á efnahaginn allan. Þá er það ekki bara stærðargráða breytinganna sem skiptir máli heldur líka hraði þeirra. Íslenskt hagkerfi er hinsvegar afskaplega lítið, sem þýðir að hér gerist allt hratt, hvort sem það er jákvætt eða neikvætt.

Nú, það er engin dómsdagsspá. Breytingar hafa alltaf átt sér stað í heiminum og munu halda áfram að eiga sér stað. Spurningin sem ég vil varpa fram er: erum við reiðubúin fyrir snöggar efnahagslegar breytingar? Ef ekki, hvernig búum við okkur undir þær? Við vitum að þær muni eiga sér stað og við vitum að þær verða mjög líklega snöggar.

Ég velti þessu fyrir mér vegna þess að núna, rétt eftir kosningar og í miðjum stjórnarmyndunarviðræðum, sýnist mér karpið um skatta og hagstjórnarmál fyrst og fremst snúast um viðhorf fólks til tiltekinna stjórnmálamanna eða stjórnmálaflokka. Enn og aftur snýst hin almenna umræða mest um hversu miklir skattafíklar vinstrimenn séu og eiginhagsmunaseggir hægrumenn séu. Það er gott og blessað að rökræða skattastefnu, en mér finnst þessi umræða missa gjörsamlega marks miðað við áskorun dagsins í dag, því að sú áskorun er undirbúningur fyrir skyndilegar efnahagslegar breytingar. Hún skilur eftir þennan yfirþyrmandi efnahagsþátt sem einkennir íslenska hagkerfið alveg sama hvort maður er til hægri eða vinstri og ætti að sameina okkur öll: erum við tilbúin? Hvað gerum við þegar (já, þegar) olíuverð hækkar og ferðamönnum fækkar?

Það er mikilvægt að beina þessari spurningu ekki bara til stjórnvalda. Andstætt því sem almenningur og þau sjálf halda, þá stjórna yfirvöld ekki hagkerfinu frá ári til árs. Vissulega hafa þau rík áhrif, en það hafa einnig ákvarðanir fyrirtækja, lánastofnana, erlendra markaða og erlendra stjórnvalda, en síðast en ekki síst, íslenskur almenningur. Hagkerfið er ekki eitthvað tölvuforrit sem er látið í hendurnar á stjórnvöldum við kosningar, heldur samansafn af efnahagslegum samskiptum bókstaflega allra sem í hagkerfinu búa og reyndar líka þeirra sem utan þess búa.

Við búum í pínulitlu hagkerfi sem er mjög viðkvæmt fyrir breytingum hvort sem eru ytri eða innri, við erum í bullandi uppsveiflu og við vitum fyrir víst að þetta breytast og vel hugsanlega í náinni framtíð. Ég hef ekki orðið var við neina umræðu um þetta, heldur einungis karp um hvernig vinstrimenn séu svona og hægrimenn hinsegin.

Kannski virkar pólitíkin bara þannig að fólk hafi ekki áhuga á hlutum sem ekki er hægt að hatast yfir. Kannski missum við alltaf af svona staðreyndum einmitt vegna þess að þær eru engum að kenna.

Posted in Uncategorized

Hin undarlega áhersla á meirihlutastjórn

Það er ekkert vandamál að finna út úr myndun ríkisstjórnar við þær annars mjög svo áhugaverðu aðstæður sem hafa myndast núna eftir Alþingiskosningarnar 2016. Það sem þvælist fyrir þeirri einföldu spurningu er eingöngu sú hjátrú Íslendinga að stjórnir séu ekki mögulegar nema þær hafi meirihluta þings, eða með öðrum orðum, að ríkisstjórnin þurfi að vera yfirmaður þingsins því annars gangi ekki neitt og allt fari strax í hnút.

Þetta er einungis satt ef fyrirfram er útilokað að stjórnmálamenn geti gert málamiðlanir, fundið sameiginlega fleti á málum fyrirfram, síað út það sem verður óhjákvæmilega einungis til trafala en hefur ekki raunhæfa möguleika á að ná í gegn og verið í samskiptum við hvora aðra áður en allt er komið í bál og brand vegna samskiptaleysis og derrings.

Minnihlutastjórnir eru neyddar til að haga sér betur, einmitt vegna þess að þær eru í minnihluta. Alþingi er löggjafarvaldið samkvæmt stjórnarskrá, samkvæmt þrískiptingu valdsins og samkvæmt almennri orðræðu í stjórnmálum. Það er því vandamál, sem fólk ætti að taka alvarlega, að hefðirnar fyrirskipi að einungis með því að framselja í reynd löggjafarvaldið til framkvæmdavaldsins sé hægt að hafa framkvæmdavald sem treysti sér til starfsins. Sú staðreynd að menn telji minnihlutastjórnir ómögulegar er sjálf áfellisdómur yfir stjórnmálamenningunni.

Það er sjálfsagt að flokkar treysti sér ekki í minnihlutasamstarf með flokkum sem þeir einfaldlega ná ekki saman við, en þeir flokkar sem hafna setu í minnihlutastjórn af þeirri einu ástæðu að þeir geti þá ekki valtað yfir þingið, opinberar einvörðungu virðingarleysi þess flokks fyrir Alþingi og þrískiptingu valdsins sem grunnskipulagi lýðræðis á Íslandi.

Posted in Uncategorized

Tjáningarfrelsi til verndar lýðræði í samfélaginu

Í tilefni pistils: “Takmörkun tjáningar til verndar lýðræði í samfélaginu” (http://www.visir.is/takmorkun-tjaningar-til-verndar-lydraedi-i-samfelaginu/article/2016160629601)

Það eru til réttmætar tálmanir á tjáningarfrelsi.

En tjáningarfrelsið er samt ekki einhver þægileg forréttindi sem við eigum “almennt” að njóta, heldur réttur sem aldrei má skerða nema til verndar tilteknum réttindum annarra og einungis af nauðsyn.

En það er eitt sem virðist ekki alveg hafa komist á hreint í íslensku samfélagi og þó víðar væri leitað: Það er ekki réttur eins eða neins að allir aðrir tjái einungis æskilegar og meinlausar skoðanir.

Tjáningarfrelsið getur ennfremur ekki verið bundið því að umræðan sé geðsleg eða jafnvel málefnaleg, vegna þess að samfélagið þarf að hafa þess kost að útkljá ágreining um ógeðsleg mál einnig.

Yfirvöld geta ekki ákveðið hver sá ágreiningur skuli vera, heldur kemur hann einfaldlega upp í samfélaginu án sérstakra leyfisveitinga eða heimildar. Þá er mikilvægast af öllu að í stað þess að reyna að móta umræðuna í samræmi við eigin þægindastuðul, þá standi yfirvöld vörð um tjáningarfrelsið til þess að samfélagið sjálft, en ekki ríkið, geti útkljáð sinn ágreining í opinni, heiðarlegri umræðu. Eins og fólk sem pælir í pólitík hlýtur að vita, þá er heiðarleiki ekki það sama og kurteisi.

Um leið og sett eru þau lagalegu skilyrði fyrir tjáningu að hún megi ekki vera taumlaus, taktlaus, ókurteis, óþægileg, virðingarsnauð, heimskuleg, hneykslanleg, ónærgætin, óæskileg eða hreint út sagt viðbjóðsleg, þá er tjáningarfrelsið orðið tilgangslaust. Tjáningarfrelsið verður að fela í sér réttinn til orðræðu sem inniheldur allt hið fyrrgreinda. Tjáningarfrelsið er verkfærið sem siðmenntuð samfélög nota til að moka hinn málefnalega flór.

(Til að bregðast strax við fyrirsjáanlegum viðbrögðum: Þetta felur ekki í sér að hömlurnar séu engar. Áður en einhver tekur sig til og finnur dæmi um viðbjóð sem er líka brot á réttindum annarra, þá vek ég athygli á því að í fyrrgreindri upptalningu er ekki að finna brot á réttindum annarra, vegna þess að tjáningarfrelsið veitir ekki réttinn til að brjóta á réttindum annarra. Vonandi er þetta skýrt. Höldum áfram.)

Lýðræðislegt hlutverk tjáningarfrelsisins er fyrst og fremst sá að tryggja að vondar skoðanir sé hægt að ræða opinskátt, þar á meðal af þeim sem vita betur. Sú umræða á sér ekki stað með þöggun, og þá skiptir engu máli hvort þöggunina megi réttlæta lagatæknilega eða ekki: sú nauðsynlega umræða á sér samt ekki stað með þöggun, en hún þarf samt að eiga sér stað. Engin lagarök breyta þeirri staðreynd. Löglegt er ekki það sama og skynsamlegt.

Hótun um lögsókn er hótun.

Jafnvel ef hótun um lögsókn er rökrétt og lögmæt, þá er hún samt hótun, en hótanir sannfæra engan raunverulega heldur eru í reynd tegund af valdbeitingu. Hótanir um beitingu lögreglu- og dómsvalds eru því ekki málefnaleg sókn, heldur málefnaleg uppgjöf. Stundum getur það verið nauðsynlegt að hóta lögsókn, til dæmis ef einstaklingur beitir annan hótunum, eða brýtur á friðhelgi einkalífs einhvers, eða getur spillt rétti annarra til réttlátrar málsmeðferðar; en þá eru það hótanir byggðar á nauðsyn, ekki rökum.

Þá er einnig grundvallaratriði að hótunin sé byggð á raunverulegri nauðsyn til verndar réttinda annarra, en sé ekki bara lagatæknileg afsökun fyrir því að losna við ógeðslega orðræðu. Alveg eins og að þótt lögreglan þurfi að geta beitt líkamlegu valdi við ákveðnar aðstæður, þá á hún einungis að beita því þegar nauðsyn krefur, ekki til að spara sér ómak, sem dæmi.

Hótun um lögsókn er alvarlegt inngrip í tjáningarfrelsið og jafnvel þótt hún geti verið nauðsynleg, þá er hún samt sem áður alltaf alvarlegt inngrip.

Hótanir eru ekki rök.

Í engum málefnalegum umræðum eru hótanir málefnaleg rök. Þegar gripið er til hótana er hótandinn í raun búinn að segja þeim sem hótað er, að þá sé umræðum lokið og málin verði ekki útkljáð út frá því hvað sé satt og rétt, né út frá staðreyndum sem beri að hafa í huga, heldur út frá valdbeitingu. Bann við fordómafullum skoðunum sendir þau einu skilaboð til hinna fordómafullu, að talsmenn umburðarlyndis séu orðnir svo rökþrota og hafi svo vonlausan málstað að verja, að þeir verði að grípa til lögsókna. Þess vegna sannfærir ekkert fordómafullt fólk meira, um að fordómar þess séu réttmætir, heldur en þegar talsmenn umburðarlyndis beita hótunum um lögsóknir frekar en rökum máli sínu til stuðnings.

Það sorglegasta er að þetta er alger óþarfi vegna þess að… í alvöru, lýðræði, mannréttindi, umburðarlyndi og frelsi eru ekki svo vonlausir málstaðir að við talsmenn þeirra eigum í neinum vandræðum með að rökræða þá. Því miður er það hinsvegar þannig að fólk sem ýmist nennir ekki í þá umræðu, telur sig of fínt fyrir hana eða hreinlega treystir sér ekki til að rökstyðja mál sitt, vill frekar fara einhvers konar þöggunarleið.

Tjáningarfrelsi gegn hatursáróðri.

Mikilvægi tjáningarfrelsisins er engin réttlæting fyrir hatursáróðri heldur mikilvægt vopn í baráttunni gegn honum. Það sem skortir á er að það vopn sé raunverulega nýtt af talsmönnum umburðarlyndis og frelsis frekar en ákall um að móta umræðuna beinlínis með lagavaldi.

Ég tek sjálfur virkan þátt í því að vinna gegn fordómum með því að ræða (misdónalega) við fordómafullt fólk, sennilega oftar en er manni hollt. En þessar hugmyndir um að takmarka tjáningu málefnalegra andstæðinga minna hjálpar mér ekki heldur þvert á móti þvælist fyrir og gefur þeim byr undir báða vængi. Þeir fá lítinn frið fyrir mér nema þegar ég þarf að snúa mér í lið með þeim sjálfum til að verja rétt þeirra til að tjá sínar oft á tíðum nautheimskulegu, óþolandi og ógeðslegu skoðanir. Reyndar lendi ég sennilega síðan í því að talsmenn umburðarlyndis saka mig um að verja fordóma, meðan fordómafulla liðið sakar mig um að vera svokölluð “múslimasleikja” fyrir að vera á móti mismunun á grundvelli trúarskoðana, en það ku vera fúkyrði þeirra á meðal ef ég skil rétt.

Markmiðið.

Þegar allt kemur alls snýst þessi umræða um að verja lýðræðið, mannréttindi, umburðarlyndi og frelsi fyrir ágangi afla sem eiga erfitt með að ná sínu fram þegar þessi gildi fá að ráða. En þessi gildi krefjast ekki þöggunar til að bera sigur af hólmi heldur einmitt þvert á móti. Þau stóla fyrst og fremst á opna og heiðarlega umræðu þar sem fólk getur tjáð sig án ótta við hótanir, hvort sem þær eru í formi líkamlegra hótana eða hótana um lögsókn.

Hótum því sem varlegast og sem allra, allra sjaldnast.

Posted in Uncategorized

Um afsagnir og traust

Heiðarlegur og algengur misskilningur kemur fram í máli stjórnarþingmanns í viðtali sem ég heyrði rétt í þessu.

Þingmaðurinn sagði að með því að segja af sér, hafi Sigmundur Davíð Gunnlaugsson að einhverju leyti viðurkennt mistök. Þessi ranghugmynd um afsagnir stjórnmálamanna er sennilega með stærstu ástæðum þess að menn segja svo sjaldan af sér hérlendis og þá ekki fyrr en allt er komið í kaldakol. Afsögn er nefnilega ekki það sama og viðurkenning á mistökum. Stundum segja menn af sér vegna mistaka en það er þó ekki það sama.

Afsögn getur þýtt það eitt að maður telji betra fyrir embættið sjálft eða umbjóðendur þess, að fjarlægja eigin persónu úr því af einhverjum ástæðum. Sem dæmi vék Illugi Gunnarsson af þingi þegar Sjóður 9 var til rannsóknar og með því var hann ekki að viðurkenna nein mistök, heldur þvert á móti að forðast mistök, ásakanir um mistök eða grun um misferli. Það var betra fyrir stöðuna, fyrir hann sjálfan og fyrir Alþingi.

Eitt lærdómsríkasta dæmið er afsögn Hönnu Birnu Kristjánsdóttur, sem vissulega gerði mörg, mjög veigamikil mistök, en ef hún hefði sagt af sér sem ráðherra um leið og lögreglurannsókn hafði hafist á innanríkisráðuneytinu, þá hefði það þvert á móti gefið henni trúverðugleika sem hún glataði gjörsamlega með þrásetu sinni.

Það vantar sárlega hugarfarsbreytingu í garð pólitískrar ábyrgðar á Íslandi. Menn eiga ekki bara að segja af sér eða stíga til hliðar þegar allt er komið í kaldakol og búið er að sanna upp á fólk einhverja stórfellda glæpi, afglöp eða blekkingar. Stjórnmálamenn eiga að stíga til hliðar, ýmist tímabundið eða fram að endurnýjun umboðs, til þess að öðlast virðingu og traust en ekki öfugt. Lykilatriði, til þess að svo geti verið, er að gera það áður en þrásetan gerir að engu þann trúverðugleika sem afsögn getur veitt þeim tækifæri til að öðlast.

Posted in Uncategorized

Ætla þingmenn stjórnarmeirihlutans að verja þetta?

Í ljósi umfjöllunar Kastljóss um tengsl ráðamanna við aflandsfélög:

Í þingmannahópi meirihlutans á Alþingi, í Sjálfstæðisflokki og Framsóknarflokki, er margt gott fólk með hjartað á réttum stað og höfuðið rétt skrúfað á, sem raunverulega fór í pólitík af góðum hug og með það að markmiði að gera Ísland betra samkvæmt sínum skilningi. Eðlilega er maður oft ósammála þeim, ýmist um aðferðafræði, sjónarmið eða jafnvel grunngildi, enda eðlilegt í pólitík.

En núna virkilega liggur á því að þingmenn stjórnarmeirihlutans velti fyrir sér hvers vegna þeir fóru í pólitík. Fóru þeir í pólitík til að verja þetta? Eru þeir reiðubúnir til þess að leggja nafn sitt gegn vantrauststillögu eftir það sem nú hefur verið opinberað?

Sjálfur hef ég orðið vitni að hreint út sagt ótrúlegum hlutum í pólitík, til dæmis það að yfirhöfuð komast inn á þing í kosningunum 2013. Eftir það, sögulegt stökk flokksins okkar í skoðanakönnunum sem ekkert lát virðist vera á, þrátt fyrir ýmsa erfiðleika. Við búum í heimi þar sem fáránlega ólíklegir atburðir eiga sér stað á hverjum einasta degi og það hættir í sjálfu sér að koma manni á óvart að eitthvað stórkostlega ólíklegt hafi átt sér stað.

En ég neita að trúa því og ætla ekki að trúa því að meirihluti þingsins muni greiða atkvæði gegn tillögu um vantraust eftir þetta.

Posted in Uncategorized

Vandinn er stærri en vanhæfi

Í ljósi Wintris-málsins (einnig þekkt sem “Jómfrúarmálið”) hefur Jón Þór Ólafsson fyrrverandi þingmaður Pírata bent á eitt athyglisvert.

Sumarið 2015 samþykkti Alþingi frumvarp Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar forsætisráðherra um stjórnarráðið. Þar var að finna heldur viðamikla breytingu á fyrirkomulagi um siðareglur.

Í þágildandi lögum var ákvæði um samhæfingarnefnd um siðferðileg viðmið fyrir stjórnsýsluna og var verkefni hennar, skv. 3. og 4. mgr. 25. gr. laga 115/2011 (eins og lögin voru um vorið 2015):

“Helstu verkefni samhæfingarnefndarinnar eru:
a. að stuðla að því að siðferðileg viðmið séu í hávegum höfð í opinberum störfum og veita stjórnvöldum ráðleggingar um ráðstafanir til að koma í veg fyrir hagsmunaárekstra og spillingu,
b. að veita umsögn um drög að siðareglum á grundvelli laga þessara og laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins og gefa stjórnvöldum ráð um túlkun þeirra,
c. að beita sér fyrir upplýsingaöflun og fræðirannsóknum á málefnasviði nefndarinnar,
d. að stuðla að því að brugðist sé með samhæfðum hætti við ábendingum eftirlitsembætta Alþingis og öðrum tiltækum upplýsingum um brot á siðareglum eða hættu á spillingu hjá ríkinu,
e. að taka þátt í samstarfi við félagasamtök, stofnanir og embætti hér á landi og erlendis sem vinna gegn spillingu í opinbera geiranum,
f. að gefa forsætisráðherra árlega skýrslu um starf sitt þar sem komi fram ef ástæða þykir til tillögur til stjórnvalda um frekari aðgerðir til að efla traust á stjórnsýslu ríkisins, draga úr hættu á spillingu og vanda betur til verka í stjórnsýslunni. Skýrslan skal lögð fyrir Alþingi. Til þess að tryggja samræmi við störf umboðsmanns Alþingis og Ríkisendurskoðunar skal samhæfingarnefndin hafa reglulegt samráð við þau embætti.”

En í lok árs 2014 lagði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra fram frumvarp þar sem þessu var breytt. Í stað þess sem stendur að ofan, ásamt fleiru, kom þetta:

“Forsætisráðuneytið gefur stjórnvöldum ráð um túlkun siðareglna þegar eftir því er leitað, stendur fyrir fræðslu um þær innan Stjórnarráðsins og fylgist með að þær nái tilgangi sínum. Til þess að tryggja samræmi við störf umboðsmanns Alþingis og Ríkisendurskoðunar skal ráðuneytið hafa reglulegt samráð við þau embætti.”

Í stuttu máli; út með samhæfingarnefndina, inn með vald forsætisráðherra yfir því hvernig túlka beri siðareglurnar.

Margir þingmenn, þ.á.m. þingmenn Pírata gagnrýndu þessa breytingu á sínum tíma en það vakti ekki mikla athygli. Allir viðstaddir þingmenn stjórnarandstöðunnar (þ.á.m. allir þingmenn Pírata) greiddu atkvæði gegn frumvarpinu.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson greiddi hinsvegar atkvæði með því og allir viðstaddir þingmenn meirihlutans.

Ég er ekki að fjalla um þetta til að vera leiðinlegur við neinn, hvorki forsætisráðherra né neinn annan. Það er lexía í þessu sem okkur ber að taka alvarlega: Við eigum að tortryggja valdeflingu yfirvalda. Við eigum að taka eftir því þegar forsætisráðherra leggur fram frumvarp sem eykur valdsvið og hlutverk hans og Alþingi samþykkir það af þeirri einu ástæðu að sömu flokkar mynda meirihluta Alþingis og ríkisstjórn.

Hafið þið áttað ykkur á því að undir núverandi fyrirkomulagi, þeim reglum sem stjórnkerfi Íslands byggir á og þeim hefðum sem hafa skapast, eru í sjálfu sér engar líkur á því að vantrauststillaga á hendur forsætisráðherra yrði samþykkt, þrátt fyrir það sem er komið fram? – Ég er ekki að mæla gegn vantrauststillögu, þvert á móti finnst mér hún þurfa að koma fram ef ekki kemur til afsagnar fyrir þann tíma (Alþingi kemur ekki aftur saman fyrr en 4. apríl, meðan ég man), en hafið þið virkilega áttað ykkur á því að líkurnar á því að hún verði samþykkt, jafnvel eftir þetta, og jafnvel með því ofangreinda, séu í sjálfu sér engar? – Það er ekki vegna þess að einhver ráðherra eða flokkur sé svo vondur, heldur vegna þess að við búum við fyrirkomulag sem virkar bölvanlega til lýðræðislegs aðhalds milli kosninga.

Það er auðvelt að dæma forsætisráðherra harkalega í þessari stöðu, en við megum ekki missa sjónar af undirliggjandi vandamálinu, því að þótt þetta sé óþolandi, þá er vandamálið samt sem áður hvorki persóna né kröfuhafi, heldur rótgróinn galli í kerfinu sem vald ráðamanna byggir á, í lýðræðisfyrirkomulaginu sjálfu.

Nánar til tekið, í stjórnarskrá.

Posted in Uncategorized