Fight Hatred With More Freedom

A new year has begun and I eagerly await my flying car while contemplating what new challenges this year will bring. Nobody could have anticipated that a new challenge to free speach would be issued so early in the new year. It caught plenty of people including myself, completely off guard. I have a special soft spot for France. For several years I called the suburbs of Paris my home. As it was with countless others, I was horrified to hear the news of the terrorist attack on the weekly Magazine, Charlie Hebdo on January 7.

This incident is however far from the first time that France has had to deal with a terrorist threat. Long before the terrorist attacks in New York and Washington on 9/11, several bombs exploded in the metro and regional rail network of Paris. It was the year 1995 and it also happened to be around the time that I moved there as an 8 year old. Memories from this time are shady at best but I do remember all the public garbage cans being sealed to prevent potential evil doers from leaving bombs in the trash. The result was of course that garbage started to pile up around the garbage cans. One very vivid memory I have of that time however was the fear of going underground to the metro. I once cried and begged not to go down to the metro because I was scared that bad people where going to blow up me and my family. It’s hard to describe this fear today but thankfully have not experienced sheer terror quite like it since. When it comes to terrorist attacks, body count and number of injured always seem to grab the headlines but the psychological effect that they have on people is certainly more insidious.

It should be considered prudent to think to use horrific events such as this to reflect on the state of affairs. Why did this happen? How should the world community respond? There are plenty of things to contemplate when it comes to terrorist attacks and answers are often hard to come by. This is without a doubt the greatest challenge that freedom of expression has faced since the small Danish newspaper, Jyllands Posten published cartoons depicting the Muslim prophet Muhammed back in 2004 and the resulting fallout that they caused. Those cartoons resulted in news outlets shamefully censoring themselves out of fear of violence, Danish embassies in several countries where attacked and perhaps most shameful of all was that several Islamic majority countries pushed for an anti-blasphemy resolution at the UN. The reaction to the Danish cartoons was a big blow for freedom of expression and too many people condemned the cartoons instead of condemning extremists who where threatening an old man with violence for the rather innocent act of drawing some rather distasteful cartoons.

No matter how distasteful cartoons can be, no matter how much you can disagree with a cartoonist, there is nothing wrong with drawing an image of Muhammed in and of it self. There are plenty of historic examples of Islamic art depicting Muhammed so it is needless to say that the prohibition on depicting Muhammed amongst Muslims is a recent one. So the right response to these attacks is not to start censoring images of Muhammed or playing the racism card for sharing Charlie Hebdo cartoons. The right response is not to call for the death penalty for Islamic extremists or to attack Muslims places of worship. The right response is not to say that the attackers where not real Muslims. It has been pretty well established that they where despite their insane interpretation of the Koran and to deny that is to ignore relevant facts. I would also like to remind the Icelandic police that the right response is not to arm our police, there is no reason to suspect that Islamic extremism is a problem here. The right response is not to blame western military campaigns in Islamic countries. There is a world of difference between a military campaign and terrorist attacks on innocent civilians. The right response is not increased internet censorship Last but not least this attack does not call for the increased surveillance of Muslims.

In a recent interview, MP for the conservative Independence Party, Ásmundur Friðriksson made his contemptible ignorance known to the public. It must be noted that other MP’s and members of his party have been quick to condemn his comments. Ásmundur Friðriksson suggests that Iceland’s roughly 1500 Muslims should be investigated for cases of Islamic extremism despite the fact that Christian extremists probably outnumber all of Iceland’s Muslims. He however saw no reason to investigate Christian extremists and that people like Anders Behring Breivik have no supporters. Breivik has plenty of supporters and he apparently gets thousands of letters each month from nut-jobs all over the globe. Ásmundur’s ideas would only serve to isolate Muslims in Iceland. It should be in the interest of Icelanders to do the exact opposite and do everything in their power to make Muslims feel welcome in this country, that’s how you fight extremism.

The correct response to atrocities such as those that happened in France is to expand freedom of speech. Extremists feed on socially isolated people and immigrants tend to be isolated in societies where they do not get good opportunities to adapt to their new society. It is also worthy to mention the fact that the majority of the victims of terrorism today are Muslims and it is rather sad to see that terrorist attacks in the West are required for people to realize what a threat extremists can be. If we want to combat extremism the best thing we can do is to let them speak their mind and confront their insane beliefs. The social isolation of immigrants must also be confronted to make it more difficult for extremists to lure them into insanity.

A couple of suggestions I would put forward on how to respond to this tragedy in my own country can only be achieved by a broad consensus in our parliament, Alþingi. One would be to put an end to criminal prosecution for blasphemy. Yes you read that right, Iceland in 21. century still has a law criminalizing blasphemy. The second suggestion I have is to finish IMMI (The Icelandic Modern Media Initiative) which would make Iceland amongst the best countries in the world for freedom of expression. It would mean that we could have serious bragging rights on the international stage and lets face it, Icelanders love to brag. This is how we can show the international community how to respond correctly to terrorism and how to honor those who give their lives for freedom of expression.

Posted in Uncategorized

Hugmyndafræðileg blinda

Í frétt Vísis (http://www.visir.is/-ekki-hvarflar-ad-mer-ad-gera-albaniu-ad-fyrirmyndarlandi-vardandi-heilbrigdisthjonustu-/article/2015150109563) kvartar Ásdís Halla undan því að orð hennar um flotta einkarekna heilbrigðiskerfið í Albaníu hafi verið misskilin, hún hafi bara verið að benda á mikilvægi valfrelsis. Hún gefur dæmi:

“Þá segist Ásdís Halla hafa verið að benda á mikilvægi valfrelsis á sviði velferðarmála. Í Garðabæ gætu foreldrar valið leik- og grunnskóla fyrir börn sín og þeim fylgi fjármagn, óháð því hvort skólinn væri einka- eða ríkisrekinn.”

Ég sé ekki betur en Ásdís Halla misskilji ‘einkarekstur’ all svakalega. Þarna er hún að segja að sveitafélagið borgi (úr sameiginlegum sjóðum) fyrir kostnað þeirrar menntunar sem foreldrar velji fyrir börnin sín. Ég endurtek, hið opinbera borgar. Það er ekki skilgreiningin á ‘einkarekstri’ …

Er til of mikils mælst að fólk skilji sjálft hvað það er að segja?

Bætum aðeins við það sem vantar þarna. Án þess að það sé sérstaklega tekið fram býst ég við því að ‘einkaskólarnir’ taki einhver gjöld aukalega fyrir þjónustu sína fram yfir það sem Ásdís kallar ‘ríkisrekna’ skóla. Ef maður samþykkir að það sé skilgreiningin á einkareknum skóla, að sveitafélagið hlaupi undir bagga með foreldrum sem velja einkaskóla – hvað varð þá um ‘valfrelsið’ sem hún talar um? Jú, það er háð tekjum foreldra. Almennt séð kallast það ekki ‘valfrelsi’ heldur efnahagslega þvingað val. Á yfirborðinu hafa allir sama val, en í raun og veru takmarkast það af efnahag foreldra – sem er mjög merkilegt því málið snýst um menntun barnanna sem get ómögulega aflað sér tekna til þess að standa undir kostnaði af eigin menntun.

Þessi blindni, sem er knúin af hugmyndafræði, á hvað raunverulega virkar endurspeglast í í orðum Ólafar Nordal:

“Engar sérstakar aðgerðir eða eftirlit hefur verið skipulagt til að fylgjast með því hvort afnám vörugjalda skili sér í lægra vöruverði. Markaðurinn mun hins vegar sjá um að veita fyrirtækjum aðhald og sjá til þess að þau lækki vöruverð til samræmis við breytingarnar. Þetta sagði Ólöf Nordal, ráðherra neytendamála, í kvöldfréttum stöðvar 2.” (http://www.vb.is/frettir/112864/)

og Styrmis Gunnarssonar í hringborðsumræðum Rúv:

“Þurfum við einhverjar sérstakar mælingar og einhverjar sérstakar rannsóknir til þess að vita að það er fátækt á Íslandi. Við erum svo fá, við lifum í þessu litla samfélagi hér. Er okkur ekki öllum ljóst að þessi fátækt er hér til staðar, við sjáum hana og er ekki meiri ástæða til þess að leggja áherslu á að grípa til einhverra aðgerða gegn henni – heldur en að eyða of miklum tíma í rannsóknir og mælingar?” (http://www.ruv.is/sarpurinn/hringbordid/05012015)

Fólki er semsagt boðið upp á efnahagslega þvingað val þar sem markaðurinn reddar öllu án þess að hann þurfi nokkuð eftirlit (rannsóknir og mælingar) og ef eitthvað fer úrskeiðis þá er það bara misskilningur. Skoðum nýlega frétt Rúv (http://www.ruv.is/frett/felagsleg-heilbrigdiskerfi-komi-best-ut):

“Rúnar Vilhjálmsson prófessor fór yfir fjölmargar rannsóknir sem gerðar hafa verið í Bandaríkjunum og Evrópu um árangur ólíks reksturs heilbrigðisþjónustu. Niðurstöðurnar sýna að þegar mat er lagt á aðgengi að þjónustu þá koma félagsleg kerfi, eins og hér hefur verið, best út. Blönduð kerfi, eins og eru í Vestur-Evrópu, næst best en lakast er aðgengi að þjónustunni í kerfum sem eru í einkarekstri. Kostnaður er lægstur í félagslega kerfinu og lýðheilsa best. „Þannig að eftir því sem bæði fjármögnun og rekstur fer frá því opinbera og til einkaaðila þá verður stýring eða stjórnun þjónustnnar eða kerfisins erfiðari,“ segir Rúnar.”

Þarf einhver að rifja upp hvað eftirlitslaust bankakerfi gerði fyrir nokkrum árum síðan? Nei. Hvað er þá að? Er verið að misskilja eitthvað meira? Nei, þetta er einfaldlega afneitun á því að hugmyndafræði þessa fólks sé að hruni komin. Þetta er valkvæm blindni á staðreyndir málsins. Ég vil taka það sérstaklega fram að ég er ekki að segja að hugmyndafræði hins frjálsa markaðar sé að hruni komin, ég er að segja að _eftirlitslaus_ markaður virki ekki, hafi aldrei virkað og geti ekki virkað. Hvorki sem kerfi til þess að búa til valfrelsi fyrir neytendur né til þess að verja neytendur og samfélagið fyrir einokun og öðru svindli. Markaðurinn virkar ekki ‘af því bara’.

Þess vegna þarf rannsóknir og mælingar. Við þurfum að þekkja núverandi aðstæður til þess að geta borið saman afleiðingar af ýmsum stjórnskipunarákvörðunum, svo sem afnáms vörugjalda eða lækkunar skatts, á markaðinn. Ef við vitum ekki hverjar afleiðingar aðgerða eru þá getum við ekki valið úr þeim aðgerðum sem eru í boði. Við getum ekki vitað hvort markmið sem við höfðum fyrirfram náðist út af stjórnskipunarákvörðunum eða einhverju öðru.

Tökum dæmi. Segjum sem svo að lækkun virðisaukaskatts um 1% leiði til 0,5% lækkunar vöruverðs og hækkun um 1% leiði til 2% hækkunar vöruverðs (uppskáldað dæmi og gerum ráð fyrir línulegri fylgni). Ef við vitum þetta fyrirfram, af því að við höfum skoðað afleiðingar þess að breyta skattprósentunni – að ef við viljum ná 1% lækkun á vöruverði þá þurfum við að lækka vsk um 2%.

Upplýst ákvörðun. Ekki hugmyndafræðileg blinda.

Gleðilegt árið 2015!

Gleðilegt árið!

Þá er að gera upp hið gamla.

Það langbesta við árið 2014 var tvíþætt, að vakna flesta daga við hliðina á ljósinu í lífu mínu, Ingu Auðbjörgu, sem í þokkabót virðist alveg jafn mikið til í að hanga með mér og við upphaf árs. Hún er og verður það besta í mínu lífi.

Í pólitíkinni gerðist allavega eitt skemmtilegt, að stefna Pírata í vímuefnamálum komst á kortið. Fyrstu stóru skrefin tekin í þeim efnum sem mun vonandi leiða af sér mikla réttarbót fyrir vímuefnaneytendur (hvort sem þeir eru fíklar eða ekki), ekki einungis gagnvart yfirvöldum heldur einnig undirheimunum. Flest er enn óunnið í þeirri vegferð og þótt ferðin verði löng, þá er hún hafin.

Annað sem ég verð að fagna við árið 2014 eru að hafa séð almenning láta í sér heyra með beinum stjórnmálalegum afleiðingum. Þótt það þyki ekki við hæfi að stjórnmálamenn hvetji til mótmæla, þá verð ég samt að segja að það gleður mig að sjá þvílíkan fjölda fólks láta sig apaganginn á Alþingi varða og sýna í verki að hann láti ekki bjóða sér hvað sem er. Sérstaklega var gleðilegt að sjá fólk sjá að brotið væri á sér þegar afgreiða átti ESB-umsóknina endanlega án þjóðaratkvæðagreiðslu. Jafnvel enn gleðilegra var að þessi andspyrna hafði afgerandi áhrif. Því vil ég bara upplýsa fólk sem tók þátt í mótmælunum að þau voru lykilatriði í því að minnihlutanum tókst að stöðva málið. Okkur hefði aldrei tekist þetta án afgerandi stuðnings mótmælenda á Austurvelli.

Þá vil ég leggja til að þótt fagna beri slíkri þátttöku almennings í stjórnmálum, þá ætti ekki að þurfa alla þessa reiði og þessi læti til þess eins að almenningur hafi eitthvað um málin að segja. Almenningur átti að hafa formlegan rétt til þess að leggja tillöguna fyrir þjóðaratkvæði með engu nema sannanlegum vilja nógu margra kjósenda.

Því stendur eftir erfiðasti bardagi Pírata og annarra lýðræðissinna; baráttan fyrir auknu og betra lýðræði. Sú er heilt safn af verkefnum sem meðal annars samanstendur af rétti borgaranna til að knýja fram bindandi þjóðaratkvæðagreiðslur, aukin kosningaþátttaka og síðast en ekki síst; víðtækari, skilvirkari og ítarlegri upplýsingamiðlun til almennings.

Þótt ýmislegt slæmt hafi gerst 2014 vil ég að lokum segja þetta.

Heimsendir hefur margsinnis komið til. Hvort sem maður les heimildir um atburði 20. aldar eða þær elstu sem þekkjast, þá er ljóst að mannkyn hefur meira en nægan styrk til að komast í gegnum hörmungar verri en þær sem flest nútímafólk getur gert sér í hugarlund. Bregðumst við brestum með von, lítum aftur í tímann til að læra og horfumst í augu við örlögin með þá vitneskju að þrátt fyrir allt sem við höfum lært, þekkjum við þau ekki. Aldrei hætta að læra.

Aldrei gefast upp.

Posted in Uncategorized